Breaking News

Deel 2: Find my roots

  • zaterdag, juni 30 2001
  • Geschreven door  Chadia Toukoki
De eerste week dat ik hier was werd in beslag genomen door het invullen van allerlei formulieren en registraties. Dit was moeilijk te regelen, want lopend kom je hier niet ver. Iedereen rijdt hier daarom in een auto. Zoals de fiets populair is in Nederland, zo is de auto hier een onmisbaar goed. Men kent hier überhaupt niet het verschijnsel voetpaden. Ik werd gewaarschuwd om uit te kijken voor automobilisten, die zijn hier namelijk niet gewend aan fietsers en voetgangers.
De eerste week dat ik hier was werd in beslag genomen door het invullen van allerlei formulieren en registraties. Dit was moeilijk te regelen, want lopend kom je hier niet ver. Iedereen rijdt hier daarom in een auto. Zoals de fiets populair is in Nederland, zo is de auto hier een onmisbaar goed. Men kent hier überhaupt niet het verschijnsel voetpaden. Ik werd gewaarschuwd om uit te kijken voor automobilisten, die zijn hier namelijk niet gewend aan fietsers en voetgangers.

De USA is big, in de breedste zin van het woord. Winkels, supermarkten, produkten, gebouwen en zelfs de mensen zijn huge. Steegjes en laantjes zijn hier wereldvreemd. Hier moet ik dus nog wel een klein beetje aan wennen. De bescheidenheid en tevredenheid die ik van huis uit heb meegekregen en die ik in Nederland gewend ben gaat hier niet op. De strategie is hier juist, overdrijven en meer willen en vooral groter worden. Dit is de drijfveer van de meeste Amerikanen en zonder deze houding kom je niet ver.

Op de campus heb ik veel internationale studenten leren kennen. Ook zij studeren aan de universiteit. Het is prachtig om al die nationaliteiten bij elkaar te zien, het is alsof ik op de kanaalstraat loop. Er is geen reden om me hier te vervelen. Er zijn plenty verenigingen voor uiteenlopende voorkeuren en interesses op het gebied van sport, nationaliteit, sekse, politieke voorkeur tot de echte traditionele Amerikaanse verenigingen. De leden van elke vereniging worden elk onder één dak op de campus gehuisvest.

In de tweede week dat ik hier ben, ben ik lid geworden van een Arabische en een Moslim vereniging. Ik heb veel Arabische mensen leren kennen die geen moslim zijn, maar ook veel moslims die niet Arabisch zijn. Op de campus heb ik samen met anderen een multicultureel festival georganiseerd. Ieder land had zijn eigen tafel en ik zat uiteraard aan de Arabische tafel met studenten uit Marokko, Egypte, Syrië, Palestina, Libanon en Iran. Het was een geweldige avond met muziek en veel eten (verzorgd door de moeders van de studenten). Er waren onwijs veel leuke dingen die ook voor mij zowel nieuw als herkenbaar waren.

De Marokkaanse gemeenschap is hier in vergelijking met de Arabische gemeenschap (voor Midden-Oosten) ondervertegenwoordigd. Er zijn daarom maar weinig Marokkaanse studenten. Het is heel raar, maar meteen toen ik hier aankwam ben ik meteen naar mijn eigen mensen gaan zoeken. Het is een automatisme denk ik, je eigen roots zoeken. En gelukkig heb ik ze ook gevonden.

Chadia Toukoki

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9387 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chadia goes USA...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 296 gasten en geen leden online

In Beeld