Breaking News

Ik houd niet zo van schrijvers

Schrijven zonder inspiratie is praktisch onmogelijk. ‘Gelukkig’ lijd ik aan een psychische aandoening, welke in lekentaal zou kunnen worden omschreven als ‘een maniakale overvloed aan inspiratie’. Ik heb niets te klagen dus.. zou je zeggen. (Let op! Lange zin à) Feit is echter dat de lieve mensen van Mgharba.nl, al een behoorlijke tijd op een bijdrage van mij wachten en hoewel ik dus nooit ongeïnspireerd ben, komt het toch ook zelden voor dat al mijn ingevingen tezamen iets zinnigs weten te vormen. In lekentaal: ik denk over het algemeen aan domme dingen en daar mag ik jullie niet mee lastig vallen.

Nu heb ik het geluk, of eigenlijk is het mijn eigen ‘verdienste’, dat ik dit stuk op 1 januari schrijf. Alle schrijvers (van echt de hele wereld) weten namelijk dat op 1 januari maar over twee dingen geschreven mogen worden: over goede voornemens en over hoe belachelijk goede voornemens wel niet zijn.

Zo braakt bijna iedere zelfverklaarde schrijver rond deze tijd een über-optimistische en quasi-poëtische verhandeling de wijde wereld in, over talloze kansen die in het ‘nieuwe jaar’ overal en nergens en her en der voor het oprapen zouden liggen. Terwijl de rest van de literaire koekenbakkers denkt origineel uit de hoek te kunnen komen, door juist dit soort teksten af te kraken. Maar in plaats van een waardig initiatief te bieden, niet verder komen dan een aaneenschakeling van woorden op papier. Je zou het misschien niet zeggen, maar ik houd niet zo van schrijvers.

Maar ik houd wel van schrijven. Onder andere omdat schrijven één van de weinige bezigheden is, waarvoor geen regels, maar enkel richtlijnen bestaan. En laat ‘moeite met autoriteit’ nou net een bijwerking zijn van de medicijnen, die ik in verband met mijn psychische aandoening verplicht ben te slikken. Aldus heb ik zojuist nogal wat natuurwetten aan mijn Lanvin’s gelapt: ik heb bijvoorbeeld zonder relevante inspiratie een stuk kunnen schrijven dat niet eens in de buurt komt van hetgeen schrijvers worden geacht te doen in deze periode, sterker nog, ik heb mijn meest onzinnige gedachten (van vandaag) op papier gezet en ga die nu naar de redactie sturen.. en o ja! Ik heb iets gegeten met m’n linkerhand, maar dat komt eigenlijk doordat ik mijn rechter pols verstuikt heb in een gevecht (op leven en dood) met mijn minderjarige nichtje laatst. Je zou haar moeten zien.

De conclusie van bovenstaande aaneenschakeling van woorden op papier? Dit is het risico dat je loopt als je ondergetekende vraagt om voor je te schrijven. I'm an outlaw baby.

Gelukkig nieuwjaar.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 5132 keer
Beoordeel dit item
(7 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Anouar Ethawri

'Anouar Ethawri' is het schrijvers- pseudoniem van een dood- normale jongen die verder uit angst voor represailles liever zijn volledige naam verborgen houdt. Anouar Ethawri, hierna te noemen 'Nietsnutt', ziet in Rotterdam het levenslicht op precies dezelfde dag dat Theo Laseroms, Feyenoord en Sparta legende, helaas het loodje legt. Een triest gevalletje 'de een z'n dood, de ander z'n brood' en verder de basis voor een levenslange liefde voor de twee Rotterdamse voetbalclubs. Naast het liefhebben van Rotterdamse voetbalclubs, en eigenlijk alles wat maar enigszins met Rotterdam te maken heeft, doet Nietsnutt niet zo veel in z'n leven. Behalve dan misschien af en toe een stukje tekst schrijven, maar dat interesseert eigenlijk niemand. Als Feyenoord eindelijk weer eens kampioen wordt, regelt Nietsnutt een importbruid en gaat hij op huwelijksreis naar Paaseiland. Insha'Allah.

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 421 gasten en geen leden online

In Beeld