Breaking News

Ik laat jou los

  • maandag, feb 10 2014
  • Geschreven door 

Vlug, zet je masker weer op.  De show moet doorgaan. Je kan niet even stoppen. Je kan niet zomaar even uit je rol stappen.  Je bent in de war. Je bent je tekst vergeten, maar  je moet doorgaan. Het publiek zal je uitlachen. Je bent geschrokken. Het publiek heeft je gestoord en heeft je uit je element gehaald, maar een goede actrice blijft doorgaan. Droog je tranen en zet dat masker maar weer op. Dat mooie, lachende maskertje. Het publiek denkt dat dit erbij hoort. Ze weten niet wat jij weet, noch weet jij wat zij denken.  Alles draait om jou, toch? Of draait alles om het publiek? Moeten zij blij zijn met wat ze zien? Of moet jij blij zijn met wat je doet? Je kunt ze niet teleurstellen. Stap niet uit je rol. Je weet immers niet wie je bent.  Zet dat masker niet af, want jij weet niet wat zij zullen zien.

Het is te laat. Je staat nu al voor paal. Ze hebben je zien falen. Nu kun je net zo goed weer achter de coulissen gaan staan. Trek je terug. Daar waar niemand je ziet, mag je niemand zijn. Jij bent niemand zonder je rol. Jij bent niemand zonder mij. Ik ben je souffleur: ik fluister je wat je moet zeggen als je het even niet weet. Ik ben je visagist: ik weet wat zij willen zien.  Ik ben de regisseur: ik zorg dat alles perfect verloopt. Maar bovenal: ik ben je vriend. Ik heb het beste met je voor. Ik ben er niet zomaar. Jij hebt me opgezocht. Jij wilde roem.  Jij wilde dat iedereen je zou mogen. Nu begin ik langzaam je grootste vijand te worden. Heel langzaam duw je me af van je schouder.  Heel langzaam begin je te beseffen dat dit niet klopt. Het klopt niet. Ik ben een overlevingsstrategie. Als ik er niet was, zou je het echt niet overleven in de showbusiness.  Het is een harde wereld. Ieder voor zich. Ze zullen je uitbuiten. Ze zullen je uitlachen en over je heen lopen. Als niemand je kent, ben je niemand. Je hebt mij nodig. Je bent niet klaar voor dit wereldje. Luister alsjeblieft naar me.

Toegegeven, dit klopt niet. Je bent zo amateuristisch, dat ik alles voor moet kauwen. Heb je geen acteerlessen gevolgd? Hoe kan ik nou van jou een ster maken als je geen flauw idee hebt waar dit wereldje om draait? Je bent een groentje.

Als je me loslaat, zal je keihard vallen. Ze zullen zich afvragen wat er met je gebeurd is. Je zult in de vergetelheid raken. Je zult diep zinken. Maar als je vriend, moet ik je meegeven dat je daar veel van leert. Daar, heel diep in die put ben je alleen. Je leert jezelf kennen. Je hebt niemand anders. Je zult zelf moeten uitvogelen hoe je uit de put komt.  Je zult vaak vallen. Maar als je valt, kun je alleen jezelf de schuld geven. Maar stel dat je eruit komt. Dan kun je zeggen dat je het alleen gedaan hebt. Dat heeft een hele mooie naam: ervaring.  Weet je, ik geloof dat het tijd is. Het is tijd.  Al die tijd heb je gehoopt dat je mij ooit los zult laten. Het duurt mij iets te lang. Ik laat jou los. Ik laat je vallen. Heel diep. Ze zullen je vergeten. Maar wees niet getreurd. Tijdens de val verlies je je masker. Misschien is de put ondiep. Er zal water in zitten. Niet veel, maar net genoeg om je eigen reflectie te kunnen zien. Zonder dat masker.  Dan, als je helemaal alleen staart in dat water, zal je zien wat het publiek zou zien als je je masker af zou doen. Het is beter zo.  Je hebt mij nodig, dat weet ik. Maar het hoort niet. Je hoort mij niet nodig te hebben. Je bent volwassen genoeg.  Je bent ontslagen.  Zorg ervoor dat je nooit meer terugkomt in de filmindustrie. Jouw talenten liggen ergens anders. Mocht je ooit terugkomen, dan zal ik er voor je zijn. Maar dan ben ik niet meer zo aardig. Dan ben ik je vijand.

Het ga je goed,

De Interne Criticus

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10890 keer
Beoordeel dit item
(4 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Yasmine

Ik ben Yasmine. Eigenlijk wordt mijn naam heel anders geschreven, maar ik vind Yasmine leuker. Zie het maar als een pseudoniem. Alle schrijvers hebben die en ik mag natuurlijk niet achterblijven. Ik ben zeventien jaar oud, ik studeer (ongeveer) en ik denk ongelooflijk veel na.  Schrijven helpt me om die warboel in mijn hoofd een beetje te ordenen. Dus als iemand mijn stukken leest, bekijkt diegene eigenlijk hoe ik aan het opruimen ben en hoe ik alles een plaatsje geef. Diep, vind je ook niet? I think, therefore I write.

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 326 gasten en geen leden online

In Beeld