Breaking News

Een wijze man zei eens: ‘’This will be the realest shit I ever wrote.’’ Een dom jongetje begon eens zijn relaas met deze quote, te laf om zich een keer zelf ondubbelzinnig te uiten. Én omdat proza nou eenmaal niets anders is dan een piepkleine, plastic ring, in een doosje, in een doosje, in een doos, in een doos, in een veel te grote doos ingepakt met behulp van het gehele assortiment Zeeman cadeaupapier. De antiheld van dit verhaal is wat die zaak betreft employee of eternity. Sterker nog, hij ken(t) niets anders.

Fluisterend in mijn oor, hoor ik je echo overal. Waar ben ik? Hoor ik hier wel te zijn? Oh, wat mis ik je. Wat snak ik naar je. Nooit heb ik geweten dat afscheid nemen zo moeilijk was. Hoe kan ik van je houden als je zo ver en allesbehalve bij me bent. Behoor ik wel tot je en ben jij wel een deel van mij? Hoor je wel een deel van mij te zijn? Verdwaald in mijn gedachten, doolhof des twijfels. Luisterend naar je echo, de signalen worden sterker elke dag. Heb ik je bijna gevonden? Sta jij daar op mij te wachten? Zal ik mijn weg terugvinden naar huis? Zal je bij me blijven staan?

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 335 gasten en geen leden online

In Beeld