Breaking News
Anouar Ethawri

Anouar Ethawri

'Anouar Ethawri' is het schrijvers- pseudoniem van een dood- normale jongen die verder uit angst voor represailles liever zijn volledige naam verborgen houdt. Anouar Ethawri, hierna te noemen 'Nietsnutt', ziet in Rotterdam het levenslicht op precies dezelfde dag dat Theo Laseroms, Feyenoord en Sparta legende, helaas het loodje legt. Een triest gevalletje 'de een z'n dood, de ander z'n brood' en verder de basis voor een levenslange liefde voor de twee Rotterdamse voetbalclubs. Naast het liefhebben van Rotterdamse voetbalclubs, en eigenlijk alles wat maar enigszins met Rotterdam te maken heeft, doet Nietsnutt niet zo veel in z'n leven. Behalve dan misschien af en toe een stukje tekst schrijven, maar dat interesseert eigenlijk niemand. Als Feyenoord eindelijk weer eens kampioen wordt, regelt Nietsnutt een importbruid en gaat hij op huwelijksreis naar Paaseiland. Insha'Allah.

Een wijze man zei eens: ‘’This will be the realest shit I ever wrote.’’ Een dom jongetje begon eens zijn relaas met deze quote, te laf om zich een keer zelf ondubbelzinnig te uiten. Én omdat proza nou eenmaal niets anders is dan een piepkleine, plastic ring, in een doosje, in een doosje, in een doos, in een doos, in een veel te grote doos ingepakt met behulp van het gehele assortiment Zeeman cadeaupapier. De antiheld van dit verhaal is wat die zaak betreft employee of eternity. Sterker nog, hij ken(t) niets anders.

Na ‘Moslims zijn mietjes’ is hier dan nu eindelijk deel twee in de ‘moslim basht geloofsgenoten-reeks’: bekeerlingen zijn schoenen met een dikke schapenvacht aan de binnenkant en een zachte, gekleurde stof aan de buitenkant. Gun mij wederom even de kans mijn leus toe te lichten.

En in sommige gevallen ook nog zo dom om het toe te geven. Al moet ik er wel bij zeggen dat het doen van een rechts-populistische uitspraak-tot dit moment -altijd op mijn loodjeslijst heeft gestaan. Maar ik zou pas echt PVV'er zijn als ik mijn leus niet zou toelichten, dus gun mij daar even de kans voor.

Schrijven zonder inspiratie is praktisch onmogelijk. ‘Gelukkig’ lijd ik aan een psychische aandoening, welke in lekentaal zou kunnen worden omschreven als ‘een maniakale overvloed aan inspiratie’. Ik heb niets te klagen dus.. zou je zeggen. (Let op! Lange zin à) Feit is echter dat de lieve mensen van Mgharba.nl, al een behoorlijke tijd op een bijdrage van mij wachten en hoewel ik dus nooit ongeïnspireerd ben, komt het toch ook zelden voor dat al mijn ingevingen tezamen iets zinnigs weten te vormen. In lekentaal: ik denk over het algemeen aan domme dingen en daar mag ik jullie niet mee lastig vallen.

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 311 gasten en geen leden online

In Beeld