Breaking News
Yasmine

Yasmine

Ik ben Yasmine. Eigenlijk wordt mijn naam heel anders geschreven, maar ik vind Yasmine leuker. Zie het maar als een pseudoniem. Alle schrijvers hebben die en ik mag natuurlijk niet achterblijven. Ik ben zeventien jaar oud, ik studeer (ongeveer) en ik denk ongelooflijk veel na.  Schrijven helpt me om die warboel in mijn hoofd een beetje te ordenen. Dus als iemand mijn stukken leest, bekijkt diegene eigenlijk hoe ik aan het opruimen ben en hoe ik alles een plaatsje geef. Diep, vind je ook niet? I think, therefore I write.

Vlug, zet je masker weer op.  De show moet doorgaan. Je kan niet even stoppen. Je kan niet zomaar even uit je rol stappen.  Je bent in de war. Je bent je tekst vergeten, maar  je moet doorgaan. Het publiek zal je uitlachen. Je bent geschrokken. Het publiek heeft je gestoord en heeft je uit je element gehaald, maar een goede actrice blijft doorgaan. Droog je tranen en zet dat masker maar weer op. Dat mooie, lachende maskertje. Het publiek denkt dat dit erbij hoort. Ze weten niet wat jij weet, noch weet jij wat zij denken.  Alles draait om jou, toch? Of draait alles om het publiek? Moeten zij blij zijn met wat ze zien? Of moet jij blij zijn met wat je doet? Je kunt ze niet teleurstellen. Stap niet uit je rol. Je weet immers niet wie je bent.  Zet dat masker niet af, want jij weet niet wat zij zullen zien.

“Zeventien jaar, het leven moet nog beginnen”. Is het dan de bedoeling dat ik nu rustig in mijn kamertje ga zitten wachten tot het leven begint? “Zeventien jaar, de wereld ligt aan je voeten”. Nou, daar merk ik anders niets van. Wanneer begint het nou? Wanneer voel ik dat ik echt leef? Wat is ‘echt leven’ dan eigenlijk? Me klem zuipen en ‘Yolo’ roepen? Een tijdje bij Tibetaanse monniken gaan leven om het doel van het leven te ontdekken?  Die stomme quotes van Tumblr helpen me ook geen stap verder: ‘Be yourself’ of ‘follow your dreams’ en dan met een plaatje van een boom of een wicht met prachtig, lang haar. Je wordt bedankt, Tumblr. Ik wist echt niet dat ik mezelf moest zijn en mijn dromen moest volgen. Door jouw plaatjes begrijp ik het leven nu helemaal. Not.

Toen mij gevraagd werd wekelijks een column te schrijven, schrok ik me lam. Mijn hart begon sneller te kloppen toen ik alle andere columns bekeek.  Ze barstten van de diepzinnigheid en van tienletterwoorden waar ik nog nooit van gehoord had. Maar ik stemde in. Ik wilde het. Ik wilde ook een column schrijven. Wel sprong ik meteen op om op zoek te gaan naar handleidingen voor schrijvers en Nederlandse grammaticaboeken: mijn column zou perfect worden. Yasmine slaat geen flaters.

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 203 gasten en geen leden online

In Beeld