Breaking News

Wilders, BornHere Marokkanen en selectieve verontwaardiging Speciaal

Leden van GroenLinks doen even vrolijk alsof ze een Marokkaan zijn Leden van GroenLinks doen even vrolijk alsof ze een Marokkaan zijn GLcrew / Twitter

Het is moeilijk om in deze periode de verschillende acties tegen Wilders kritisch te evalueren. Velen onder ons zijn moe, geschrokken, bang en strijdlustig en met dat laatste gevoel doen we plotse dingen. We verzetten ons met een hashtag, een foto-actie en een demonstratie tegen racisme wordt voor sommigen een demonstratie tegen Wilders. Ik kijk naar Nederland en zie hoe wat daar gebeurt ook onmiddellijk een effect heeft op onze levens hier in België, en hier ook voor een discussie en protest zorgt.

Laat me beginnen met te zeggen dat het positief is dat velen reageren tegen racisme wanneer ze dat racisme duidelijk zien. En ik heb veel respect voor diegenen die ver weg van de hashtags en online acties dingen ondernemen zoals demonstraties voorbereiden en in hun omgeving mensen informeren en bewust maken over hoe ze zich kunnen verzetten. Dit is het basiswerk van activisme. Ik bewonder ook de inzet voor de online-acties, vooral als dat werk datgene wat daarbuiten in het basiswerk gebeurt, kan ondersteunen.

Ik maak me echter zorgen om onze stilte of medeplichtigheid wanneer we iets wat racistisch is, niet willen of kunnen zien als racisme. Ik ben niet alleen met deze zorg en daarom krijgt de actie  #ikdoeaangiftetegenwilders gemengde reacties. Persoonlijk begrijp ik heel goed waarom Zihni Özdil vraagt waar al onze woede en aangiften bleven toen de racistische uitspraken kwamen van de fake allochtonenknuffelende -maar eigenlijk allochtonenonderdrukkende- partijen als de Nederlandse PvdA. Daarnaast snap ik ook dat het voor diegenen die in de voorbije dagen op straat of op hun school de vreselijke roep om 'minder minder minder' Marokkanen te horen kregen, het misschien op dit moment minder uitmaakt of we ook iets zeiden tegen de racistische uitspraken van een PvdA lid.

Toch kunnen we onze acties en ons zicht niet laten vernauwen door wat we nu ervaren. Ik schrijf over iets wat in Nederland gebeurt, maar ik herken hetzelfde in België. Ook bij ons zijn traditionele partijen zoals de Sp.a (sociaal-democraten), CD&V (christen-democraten) en de Open-vld (liberalen) al lang bezig met het afbreken van de verworvenheden van de welvaartsstaat en doen ze niets om verandering te brengen in de deprimerende zoektochten naar een job van zij die een donkere huidskleur of niet-Vlaams klinkende naam hebben of een hoofddoek dragen. Maar we reageren pas iets feller als de Vlaams-nationalistische N-VA verder bouwt aan een racistisch beleid en extra asociale maatregelen wil invoeren. Zoals ik in het begin schreef: ik ben blij dat we reageren op racisme als we dat duidelijk zien. Maar wat houdt ons tegen om kritisch te zijn en de wortels van dat racisme bij alle partijen aan te klagen?

Als we dat niet doen en ons enkel verzetten tegen Wilders, het Vlaams Belang en de N-VA, dan garanderen we een minstens even racistische leefwereld voor de volgende generaties.

Verzet en hashtags

Er zijn gelukkig positieve voorbeelden van hoe verzet tegen racisme goed georganiseerd kan verlopen. Recent gebeurde dat in Rotterdam via de stembus. De kleine Rotterdamse NIDA toonde hoe je met een links programma, nadruk op gelijke burgerschap én inspiratie uit de islam, een waardig alternatief kunt bieden. Het was de eerste keer sinds de AEL dat ik een politieke groep in de Lage Landen zag die het durfde om het raciaal profileren door de politie te benoemen (in een campagnevideo) en aan te klagen. In België blijven politici voorlopig stil hierover en proberen ze onze allochtone stem te krijgen met uitspraken zoals 'het is niet je afkomst maar je toekomst die telt'. Ze negeren hoe je afkomst wel telt als je als ‘bruine’ jongen in de avond op straat wandelt en onnodig gefouilleerd wordt door de politie. Of hoe je afkomst je toekomst beïnvloedt als je enkel door je naam al de eerste sollicitatieronde niet haalt.

Net deze problemen met racisme waren afwezig in de hashtag-acties van de voorbije weken. De hashtag bedenkers hebben zonder twijfel goede bedoelingen, daar gaat mijn punt hier niet over. Het gaat over hoe de hashtags en foto-acties niet verder keken dan de eigen groep. Bij #BornHere vroeg ik me af waarom we dat nog moeten benadrukken, maar vooral waarom een actie beperkt wordt tot het verdedigen van rechten van wie hier geboren is. Deze hashtag werd ook door Belgen overgenomen, soms gecombineerd met #IkbenOokBelg. Ik vroeg me af of de bedenkers van deze hashtags stil stonden bij hoe beperkend hun slogans zijn. Velen zijn zoals ik niet in België of Nederland geboren. En hoe zit het met diegenen die niet de Belgische of Nederlandse nationaliteit bezitten? Of diegenen die niet eens officiële papieren hebben? Waar staan zij in onze strijd tegen racisme? En blijft de strijd bij deze hashtags of werken we samen aan een visie voor een verzet op langere termijn?

'Ik ben een Marokkaan'?

Intussen ging het helemaal scheef bij onze zogenaamde (witte) bondgenoten en hun #IkbenOokMarokkaan hashtag. Het is vreselijk om te zien hoe witte Nederlanders zich ineens Marokkaan durven noemen alsof ze zomaar onze levenservaring en identiteitsbeleving kunnen lenen. Alsof ze ons Marokkaans-zijn mogen reduceren tot een masker dat ze even kunnen opzetten. Ze maakten er letterlijk een kostuum van door t-shirts aan te trekken met de tekst 'Ik ben een Marokkaan'. Deze belediging gebeurde uit 'solidariteit'.

Solidariteit willen tonen is mooi, maar niet als je daarbij doet alsof je je de identiteit en de daarbij horende ervaringen van een onderdrukte groep kan toe-eigenen terwijl je behoort tot een (dominante) groep die vrij is van de last van het racisme dat mensen die als Marokkaan worden gezien moeten dragen. Het deed me helemaal terug denken aan waarom na de moord op de zwarte Trayvon Martin vorig jaar een lichtbruine Amerikaan niet echt helpt met de woorden 'we zijn allemaal Trayvon Martin'.

'Tfoe tegen racisme'

De beste slogan zag ik bij een foto van een oproep voor een demonstratie in Nederland op 22 maart: 'tfoe tegen racisme'. Dat had misschien wel de beste hashtag kunnen zijn, gericht tegen racisme en hoe het allerlei uitgesloten groepen treft. Die zouden we echt solidair kunnen gebruiken terwijl we nadenken over waarom die solidariteit vaak afwezig is. Ik heb het onder meer over wanneer niet-zwarte minderheden de racistische Zwarte Piet traditie verdedigen. Of hoe te veel Nederlanders en Belgen van Marokkaanse en Turkse afkomst meedoen met zeiken over de Bulgaren, de Polen en de Roma. En hoe te veel onder ons klagen over 'illegalen'.

We zouden ons ook kunnen afvragen waarom we denken dat het racisme van Wilders en van de grote traditionele politieke partijen enkel tegen Marokkanen gericht is. Zijn we vergeetachtig of kan de rest ons weinig schelen? Zoals toen Marokkaanse, Turkse en andere Belgen weinig solidariteit toonden nadat Elisabeth Sekanabo in een café in Antwerpen een glas bier over haar heen kreeg, geslagen werd en nadien door de politie gearresteerd werd. Misschien moest ze een Marokkaanse zijn en moest Wilders diegene zijn die het bier over haar goot.

De strijd tegen racisme is niet alleen verontwaardiging voor eigen gemeenschap, maar een gemeenschappelijke strijd tegen onrechtvaardigheid. Dus laten we alert zijn. Wilders is niet de enige schuldige. En 'BornHere' Marokkanen zijn niet de enige slachtoffers.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 14675 keer
Beoordeel dit item
(4 stemmen)
Gepubliceerd in Terugblik
Hasna Ankal

Hasna Ankal woont in België. Ze schrijft als vrijwilliger voor het online kunst- en cultuurmagazine al.arte.magazine en werkt als journaliste bij de krant Het Belang van Limburg. Soms schrijft ze ook voor haar blog of andere sites over de Amazigh identiteit, racisme, seksisme en het protest in Marokko. Dit stuk heeft zij op persoonlijke titel voor Mgharba.nl geschreven.

Meer in deze categorie: « Ik ga niet stemmen op PvdA
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 361 gasten en geen leden online

In Beeld